Hiep hiep hoera voor Imme!!!

23juli: Imme is jarig en we zijn in Frankrijk. Lekkere taart met twee kaarsjes en een vrolijke jarige. Het top cadeau van de dag is een roze buggy met hartjes, gelukkig wel verpakt in voetbal papier. Vanaf nu is niemand op straat meer veilig. Imme racet als een dolle stier met verbeten trek om de mond achter zijn nieuw verworven speelgoed aan, niets op zijn tocht ontziend. Wij vinden zijn cadeau een hit, niets vermoedende voorbijgangers vinden het misschien wat minder.





We liggen in Granville aan een hoge kade muur en zijn daar de bezienswaardigheid van de haven. Omdat de afstand tussen de kade en ons vrij groot is voelen mensen zich vrij om ons en m.n. de Hartbeat uitgebreid te bestuderen. Soms staan er wel 20 mensen tegelijk te staren. Het geeft ons een beetje een ongemakkelijk gevoel. Het wordt weer grappig als ze vragen of we Royal zijn omdat we een kroontje in onze vlag hebben.
Om 12.30 uur varen we de lock uit op weg naar st. Malo

Echt op weg

Dat ik het ooit zou missen verstoken te zijn van digitale communicatie middelen had ik en iedereen die mij een beetje kent nooit kunnen denken. Na Blankenberge zijn we uit de lucht geweest en het is inmiddels bijna twee weken verder. We verlieten Blankenberge op zaterdag ochtend 14 juli om 5.00 uur ’s morgens met als bestemming Guernsey. De weersvoorspelling was gunstig, windkracht 3 tot 4 zuid oost. Zoals gewoonlijk klopte er weinig van en al snel stond er een sportieve windkracht 5 tot 6 recht op kop. Binnen een half uur was een derde van de bemanning zeeziek. Elske vroeg mij tussen twee kotssessies door waarom we ook alweer op wereldreis gingen. Om het voor iedereen leuk te houden besloten we Nieuwpoort binnen te lopen en onze reis de volgende dag te vervolgen. Maandag ochtend om half elf liepen we na een probleemloze tocht St. Peterport (Guernsey) binnen. Vlak voor de haven hebben Jan en ik onze eerste grote zeebeesten gezien. Een school bruinvissen zwom 100 meter bij ons vandaan. Guernsey was prachtig en we hadden prima weer, fris maar zonnig.






Vrijdag 20 juli barbecue in een idyllische baai van het eiland Sark.

foto breskens

We zijn los!!

Wat is afscheid nemen toch een raar fenomeen; je weet dat het gaat gebeuren maar als het dan eindelijk zover is grijpt het je toch aan. " You don't know what you've got untill it is gone" is niet voor niets een veelgebruikt cliche. Wat gaf het een warm gevoel iedereen in Rotterdam te zien staan. Zo'n middag vliegt voorbij en 's avonds in je bed bedenk je je wie je nog had willen spreken en wie je in de chaos vergeten bent dag te zeggen. Dank jullie allemaal voor alle lieve dingen die we gekregen hebben, onze zorgen worden vanaf nu door worry poppetjes overgenomen en Robin en Pieter slapen met een gelukssteen onder hun kussen. Onze boeken voorraad is aangevuld en gelukkig hoeven we zelfs Osman en meneer Tromp; "anders nog iets lekkers mevrouw" niet te missen. We hebben ons eerst op een rustdag in Rotterdam getrakteerd. Uitgeslapen, broodjes gehaald en koffie gedronken 's middags zijn we tot Imme's vreugde met de tram Rotterdam ingeweest. Zondag gooiden we voor het eerst de trossen los met als bestemming Breskens. Helaas stond er nauwelijks wind en werd het dus een weinig spectaculaire tocht met veel motorgeweld en op het laatst een beetje zeilen. Op zich een comfortabel begin. Kralen rijgen op volle zee komt niet elke dag voor. Deze week zijn we landrotten in Blankenberge. De laatste werkzaamheden aan de Hartbeat vinden nu plaats en om de werkmannen de ruimte te geven en zelf wat bij te slapen hebben we besloten ons tot vrijdag in te checken in het Beach Palace hotel in Blankenberge. Als alles volgens planning verloopt zetten we zaterdag koers richting Guernsey.