De zwemmers van Tanger

Als we op 14 oktober na een korte zeiltocht Tanger binnen varen zwemmen er jongens in het water. Niet ter verkoeling, omdat ze het warm hebben, maar om de overkant van de haven te bereiken. Ze hopen na de douane op de kade te kunnen klimmen om zo als verstekeling aan boord van een ferry de Spaanse kust te kunnen bereiken. De kans dat dit lukt is alleen zo goed als nul omdat de controle zeer scherp is. Als we eenmaal afgemeerd zijn zien we goed hoe het werkt; de zwemmers kleden zich uit aan de ene kant van de haven, stoppen alles wat ze bezitten in een plastic zak, worden uitgezwaaid en aangemoedigd door hun vrienden en gaan het water in. Het is onvoorstelbaar dat, met je hele hebben en houwen het water in springen, de beste optie is die je in het leven hebt. Het maakt diepe indruk op de kinderen maar ook op ons.





Tanger is betoverend, het is een mengelmoes van een typisch Marokkaanse stad met een kleine medina, statige wijken met koloniale huizen en een heel modern deel. De verschillen in welvaart zijn ook groot. Veel bedelaars op straat maar ook grote dure auto’s, chique restaurants, tearooms en superluxe ijssalons. Het is duidelijk te zien dat er hard gewerkt wordt de stad veiliger en schoner te krijgen. In de haven zijn twee mannen in een bootje constant bezig het afval uit het water te vissen en ook in de stad zie je veel schoonmakers. Het is alleen dweilen met de kraan open want de mentaliteit van de mensen is nog niet veranderd. De kreet “een beter milieu begint bij je zelf” is hier nog niet doorgedrongen. Afvalbakken bestaan hier niet en na het sluiten van de markt blijft er een grote afvalberg over. Maar het ergste is de lucht verontreiniging, het gros van de auto’s stamt uit de zeventiger jaren en de meeste zijn diesels en uiteraard zonder roetfilter. De ferryboten laten de hele dag hun motoren aanstaan en er komen dikke roetwolken uit de schoorstenen. Als je je neus snuit komt er zwart snot uit je neus. Dat wordt weer poetsen als we in schoner oorden zijn.



Twee mannen maken de haven van Tanger schoon.








De bureaucratische molens malen traag in Marokko maar lopen een stuk sneller door “geschenken”. Het maakt niet uit wat. Speelgoed, rookwaar of lekkernijen. Jan verstaat de kunst van het smeren als geen ander en heeft er zelfs lol in. Vooral omdat het zo overduidelijk gebeurt. Omdat bijna iedereen hier rookt blijken sigaretten heel goed te werken voor dit doel. Niemand heeft bij ons ooit gerookt maar sinds we in Marokko zijn ligt er een slof Marlboro naast de trap.