Net als in de reisgids

Van St. Vincent varen we naar Becuia en de Tobago Cays. Bij het naderen van de eilanden wordt het water azuurblauw. We kunnen de bodem zien terwijl we toch 8 meter onder de kiel hebben. Tussen de riffen door varen we naar binnen. Het ziet er hier uit als een pagina uit een reisgids en het water is net een zwembad, warm en kraak helder. We ankeren voor het Horse shoe reef. Als we goed en wel liggen gaan we meteen snorkelen om te zien of de beloofde zeeschildpadden hier rondzwemmen. En jawel ze zijn er! Wat een bijzonder gezicht! De term "live slow" lijkt door hen uitgevonden te zijn. Op hun dooie gemakje grazen ze de zeebodem af en af en toe zwemmen ze in slow motion naar boven om een hapje lucht te nemen.
Duiken doen we ook. Dankzij Moeder Magda kunnen Jan en ik samen gaan en jeetje wat is dat genieten om even niet bereikbaar te zijn voor mensen onder de twaalf. Het valt niet altijd mee om twenty four seven vier kinderen om je heen te hebben hoe lief ze ook zijn. Onder water is het net zo prachtig als er boven. We zien twee adelaarsroggen die als ruimteschepen voorbij zweven en een barracuda die iets minder enthousiast is over ons bezoek dan wij. Hij houdt ons scherp in de gaten klaar om ons uit zijn territorium te verjagen.
Union Island is het meest oorspronkelijke eiland van dit gebied. Met een soort open jeep busje verkennen we het eiland en genieten we van de prachtige vergezichten.

Op 19 november arriveren we in Grenada. Hier treffen we Jeroen en Tineke, de tweede in onze rij Caribische bezoekers. Los van het feit dat het heerlijk is dierbaren weer te zien is het ook een goede manier schatten uit Nederland te krijgen zoals natte boemboe's, allergiepillen en Nederlandse boeken.

Grenada is mooi, veel meer ontwikkeld dan 13 jaar geleden maar nog steeds met een heel eigen sfeer en relaxte mensen. Pieter kan hier toe geven aan zijn tennisverslaving en krijgt 5 keer per week tennisles. Na eerst vijf dagen in de marina gelegen te hebben liggen we nu in een prachtige baai met een onbewoond eiland en een Robinson Crusoe hutje. Hier treffen we ook de Roxanne, de Fuerte en de Jigsaw. Erg leuk om elkaar elke keer weer tegen te komen. 's Nachts is het donker en stil en, heel belangrijk er zijn hier bijna geen muggen!

Op zondag is hier traditiegetrouw een barbecue voor cruisers en locals. Helaas ontbreken deze zondag de locals vanwege een zeilregatta maar cruisers zijn er wel en het is erg gezellig. Je zou bijna denken dat het normaal is met je kinderen over de zeeën te zwalken, zoveel mensen met kinderen zijn hier. Het bevalt ons zo goed dat we besluiten hier voorlopig nog even te blijven.