Wegpiraat

Het wordt er niet veiliger op op straat. Maakte Imme eerst met zijn buggy de omgeving onveilig nu heeft hij een nieuw speeltje waardoor geen kuit veilig is. Een step. Niet een gewone huis tuin en keuken step maar de baby uitvoering van die van de jongens. Dat hij op die van zijn grote broers lijkt maakt de step voor Imme extra aantrekkelijk. Het was een verjaardagscadeau van opa en oma en na veel oefenen heeft Imme geleerd er oerend hard op te rijden. De stuur vaardigeden blijven echter wat achter en dat gecombineerd met een bloedstollende snelheid vormt nu juist het probleem. Gelukkig maakt Imme zijn komst luid kenbaar door eerst hard OLA te roepen, dit geeft mensen de kans op tijd weg te springen. Als een botsing toch onvermijdelijk blijkt lost Imme het zelf op door heel charmant te kijken en dan soiii te zeggen (dit betekent sorry). Hij is waarschijnlijk de enige die het voor elkaar krijgt om eerst iemand omver te rijden en dan toch nog een vertederde blik op te wekken.

vis met hazenlip

Vissen heeft Robin zijn interesse gewekt. Hij houdt niet echt van vissen maar meer van het gepruts eromheen. Loodje aan de draad, haakje erbij, dobber wisselen enzovoort. Het molentje aan de hengel is helemaal fijn. Zeker als het stuk gaat want dan kan hij de molen repareren en eigenlijk is dat veel leuker dan vissen. Het wachten tot ze bijten vindt hij maar saai. Maar dat toch liever dan echt beet hebben. Er zwemt hier in elke haven veel vis dus is er een gerede kans op vangst. Groot was de schrik dus ook toen Robin een harder van 50 cm aan de haak had. Voor een overvolle kade hield Robin met ontzet gezicht de hengel met daaraan bungelend zijn slachtoffer omhoog. Iedereen bedankte voor de eer om het dier uit zijn lijden te verlossen dus stapte ik naar voren. Toen ik het slijmerige beest vastpakte floepte hij weg waardoor de haak uit zijn lip schoot. Ik ben bang dat er nu een harder met een hazenlip rondzwemt.

Gibraltar

Een van de meest bijzondere dagen die we hebben meegemaakt was dinsdag 25 september. We vertrokken uit Barbate met Gibraltar als bestemming. Toen we de baai uitvoeren en onze koers voorlegden zei Jan tegen mij dat ik een navigatiefout had gemaakt want we zouden op het strand van Spanje varen. Ik verzekerde Jan ervan dat het toch echt de juiste koers was. Wat we ons niet realiseerden was dat we al zo dicht bij Afrika waren en wat wij dachten dat de Spaanse kust was bleek de Afrikaanse te zijn. Door de hoge bergen en het heldere weer kon je heel ver kijken. Het was een heel bijzondere ervaring tussen twee continenten door te varen die zo dicht tegen elkaar aanliggen en zo verschillend zijn. Het prachtige weer, een kobalt blauwe zee, dolfijnen, later nog een maanvis (ik was er zeker van dat het een haai was), een wrak snorkelduik en als uitsmijter een bbq aan dek terwijl we voor anker lagen, maakten het een dag om nooit te vergeten.
Gibraltar zelf was veel leuker dan verwacht. Het toeristische centrum moet je mijden maar in de oude stad hangt een bijzondere sfeer je merkt heel goed dat je vlak bij Afrika zit. Allemaal kleine winkeltjes waar ze heel veel van een ding verkopen. De mensen op straat zijn een mix van Engelsen, Spanjaarden, Arabieren en orthodoxe Joden. De kinderen keken hun ogen uit. Natuurlijk hebben we ook de obligate apen, grotten en tunnels bekeken.
Zaterdag 29 september beleven we onze volgende cultuurschok, we gaan naar Puerto Banus. Vanaf het water zag het er nog gezellig en knus uit maar eenmaal afgemeerd bleek in wat voor heksenketel we waren beland. Ferrari's masserati-s en bently's strijden om de meeste aandacht. Op de kade paraderen look alikes van Paris Hilton compleet met chiwawa in Burberry jasje. Best grappig om een keer gezien te hebben maar niet om lang te blijven.
De reden voor ons bezoek aan deze kant van de Middelandsezee is mijn afgebroken kies .Mijn kroon blijkt afgebroken en moet vervangen. Kees en Rene wonen in Malaga en hebben een adres van een goede tandarts. Zo kunnen we het nuttige met het aangename verenigen, Kees, Rene en een nichtje Anniek varen een dag met ons mee en wij gaan een paar dagen later naar hun huis in Malaga waar de kinderen gaan zwemmen en wij bbqen. Heerlijke gezellige dagen. Verder neemt Kees mij mee naar de nederlandse winkel in Torremolinos voor de aanvulling van de nederlandse voorraden. Ik heb het hele dorp drooggelegd wat limonadesiroop en ontbijtkoek betreft dus kunnen we er weer even tegen. Bij de hypercor bezorgen ze aan huis, dus ook aan boord en ook daar doen we grootse inkopen. Onze volgende stop zal Marokko zijn en Jan maakt zich ernstig zorgen over de wijn voorraad en het gebrek aan wijn in Marokko. Met steekkarren komen ze 's middags de kade op om de boodschappen te bezorgen. Een wonder hoe alles weer zijn plek aan boord krijgt.
Bevoorraad en gekroond verlaten we op dinsdag 9 october de spaanse kust en zetten koers naar Marokko.

Plannen

Het is ongelofelijk maar we zijn al twee en een halve maand onderweg. Onvoorstelbaar hoe snel de tijd gaat. We beginnen ons genoodzaakt te voelen een planning te maken om de tijd die ons nog aan deze kant rest optimaal te kunnen gebruiken. Het is ons plan om via Gibraltar naar Malaga te gaan, dan over te steken naar de Mediterrane kust van Marokko en via de Atlantische Marokkaanse kust af te zakken naar de Canarische eilanden. Onze plannen worden altijd gemaakt om gewijzigd te worden dus wees niet verbaasd als we ineens via Madeira naar het Zuiden gaan.

Deeltijdbaan

De dubbelrol van moeder en juf valt niet altijd mee. Nu het nieuwtje van les aan boord er een beetje af is moeten de kinderen soms stevig aangeduwd worden om aan het werk te gaan. Helaas is dit mijn taak. Als we ‘s middags klaar zijn heb ik even genoeg kinderen om me heen gehad en heb ik niet altijd zin meer om spelletjes te doen of deel te nemen aan andere groepsactiviteiten. Verder begin ik Imme te missen. Dit klinkt raar omdat ik 24 uur per dag met hem samen op een boot zit, maar tijdens school, als hij op zijn best is, is hij met Jan op pad en daarna vertrekt hij voor minimaal 2,5 uur zijn bed in. Daarom gaan we het vanaf morgen anders aanpakken. Sjors en ik doen om de dag school en dit geeft mij de gelegenheid iets met Imme of met mezelf te doen.

Tandenfee II

Het is zaterdag middag, iedereen is naar het strand en ik heb het rijk voor mij alleen om de webblog bij te werken. Ter inspiratie kauw ik op een van de laatste Hollandse dropjes en ineens hoor ik een harde krak. Geschrokken vis ik het restant van het dropje uit mijn mond en waar ik al bang voor was blijkt waar, mijn kies is afgebroken. Met mijn tong voel ik een gapend gat. Ik baal enorm. Mijn haar durf ik nog wel aan een dubieuze kapper toe te vertrouwen maar mijn tanden vind ik toch een ander verhaal. Na overleg met Joep vult Jan mijn kies met het noodvulmateriaal wat we van hem hadden meegekregen. Nu maar hopen dat het houdt. Vannacht stop ik mijn halve kies onder mijn kussen, wie weet levert het wat op….

om de hoek

Aline de vriendin van Sjors komt bij ons aan boord en we hebben een paar luie dagen in Cascais. Cascais is heerlijk. Mooie haven, lekkere restaurantjes en leuke winkels. Aan de andere kant van de kaap is een spectaculair surf strand. Enorme zandduinen en een breed wit poeder strand en last but not least geweldige surf golven. Na eerst ons zelf uitgeleefd te hebben worden we aan het einde van de middag uit het water gestuurd en begint een kite surf wedstrijd. Een indrukwekkend gezicht. Als raketten schieten de surfers over het water. De sprongen die ze maken zijn soms meters hoog. Het is grappig even een kijkje te krijgen in een totaal andere wereld. Stoere surf boys met bijbehorende meisjes bevolken het strand en we krijgen een update in de laatste surf mode.
Het is bijvoorbeeld helemaal in om je onderbroek onder je zwembroek aan te trekken. Deze laatste moet laag op de heupen hangen zodat de band van de boxer goed in beeld is, wel van een fatsoenlijk merk natuurlijk, een eenvoudige WE of degelijke Sloggie is not done. Verder doet de muts, ja je leest het goed, muts, het goed op het strand. Waarschijnlijk met als belangrijkste verdienste de lange surf manen in bedwang te houden. Je begrijpt we keken onze ogen uit en voelden ons lekker burgerlijk.
Verder brengen we een bliksem bezoek aan Lissabon. Dankzij Sergio, een kennis van Sjors en inwoner van de stad, zijn we in staat in korte tijd veel te zien. Erg leerzaam en leuk. Lissabon is prachtig en onze tijd beperkt dus beloven we ons hier samen nog eens naar terug te keren.
Na twee weken niet gezeild te hebben begint het weer te kriebelen en kiezen we het ruime sop.
Via twee gaten in de weg; Sesimbra en Sines ronden we Cabo de Sao Vincent, het puntje van Portugal, en zijn we eindelijk in warmer water. We meren af in Porti mao.



De haven is onderdeel van een luxe vakantie resort en we liggen aan de V.I.P. kade pal voor het restaurant. Je ziet we vallen van het ene uiterste in het andere.
In Porti Mao ontmoeten we de bemanning van de Roxanne. Boris is een vervent waterskiër en hij brengt de jongens de kneepjes van het waterski vak bij en voor het eerst zoeven de mannen over het water. Ook de grotere kinderen van beide schepen genieten volop. Maar wie misschien nog wel het meeste geniet is Elske want onder de bemanning van de Roxanne bevindt zich de zes jarige Boaz met wie zij eindeloos kan spelen we zien en wat veel uitzonderlijker is, horen haar niet meer.
Vrijdag 14 september verlaten we Porti Mao en zetten we koers naar Villa Moura.














Voordat we wegvaren duikt Jan een frisbee van de bodem